ΔΕΝ

Τέσσερα - πέντε χρόνια στο ράφι.

Κι έμελλε να 'ρθεί η ώρα αυτή.

Όσο γράφω  ποιος ξέρει τι γίνεται...

Σε σκεφτόμουν. 

(Σε τέτοιες περιπτώσεις,

το παρελθόν έχει αποδείξει πως μ αυτά δεν παίζει.)

Δεν θα σταθώ στα τελευταία νέα. 

Θα σταθώ στα μεταξύ μας. 

Μα ποιος είσαι εσύ; 

Και ποια εγώ;

Δεν σου συστήθηκα ποτέ. 

Δεν ξέρεις το όνομά μου, αλλά δεν χρειάστηκε κιόλας. 

Μέσα στο κελί, -Το δικό μου, πολυτέλειας-

Έκατσες και μου διηγήθηκες μια ιστορία.

Ένταση, άγχος, ελπίδα, ιδέες, Θυσίες, ομορφιά, ασχήμια, μίσος 

κι αγάπη. 

-αν υπάρξει άνθρωπος πέρα από μένα να διαβάσει μέχρι εδώ... παίζει  και να ανακατεύεται. -

Αλλά ξέρεις τι;

Ήσουν η παρέα μου. 

Γνώρισα, εξαιτίας σου,

Μυαλά δυσεύρετα.

Άκουσα και είδα πράγματα από την δική σου μεριά,

την δική σου ματιά.

Κινηματογράφος.

Δράση,  φωνές, άγχος, συγκίνηση.

Πάντα με συγκινούσαν οι Κιχώτες και οι μύλοι.

Πολύ εύκολα ξεχνάω ή παραβλέπω αυτά που για άλλους φαντάζουν πελώρια φράγματα. Τα παραβλέπω και νιώθω πως καταλαβαίνω.

Πηγαία δύναμη για πράγματα απροσπέλαστα, 

μα εσύ τα δείχνεις να μοιάζουν απλά.

Και πώς αλλιώς θα έφευγες;

Με κρότο. Με πάταγο.

Ελπίζω τελικά να αξίζει. 

Αν και σε πολλά σε αμφισβήτησαν.

Θα βρίσκουν πάντα κάτι.

Άνθρωπος.

Είναι εκείνος που τιμά τις ιδέες του.

Μέχρι τέλους.

 

Χάρηκα πολύ για την γνωριμία. 

Χάρηκα πολύ για τον χρόνο που πέρασα μαζί σου.

Σε ευχαριστώ λοιπόν.

Και κάτι τελευταίο...

Όταν θα 'μαι πια γριά,

(Θα ήθελα να φτάσω τα 80... κιμπάρισα η δικιά σου)

Θα λέω πως κάποτε σε γνώρισα, και ήταν τιμή μου. 

Ήμασταν φίλοι ρε μ αυτόν! Βγάλαμε μαζί το 2ο μέρος του 2ου λοκνταουν!

Της πρωωωωωώτης πανδημίας...

Τζαζ και Ρένα

Μεγάλωσες τόσα χρόνια

με αυτή τη αγχώδη σκέψη.

Και ήταν δύσκολοι οι καιροί

- και πότε δεν ήταν-

Άλλες φορές μαζεύες τη δύναμη

που κρύβουν οι γωνίες,

κι άλλες η κραυγή σου υψωνόταν

και ταξίδευε σε σύμπαντα μακρινά.

ο τοίχος σε έθρεψε.

ο πόνος όμως σε τρώει.

αγωνία και κόμπος σε εμπόλεμη ζωή.

Τον ξέρεις όμως τον πόλεμο,

τον είδες κάπου στα τέσσερα.

Την είδες την πείνα να παίρνει,

ανθρώπινη μορφή,

μια αγκαλιασμένη μπάλα.

Την είδες την δίψα στη φτυσιά του πατέρα,

απανθρωποποιημένη εικόνα.

Και πώς αλλάζει αυτό;

πώς γυρνάει;

Πώς στρίβει η βάνα να κλείσει;

Μα η ζωή δεν είναι μπροστά,

ίσως είναι όλη πίσω.

Μα δύο λεπτά που σου χρωστάει

ζησε τα.

Βάλε ξανά,

εκείνη την στολή του εξερευνητή.

Πάρε καλέμια και σφυριά,

καλό σου δρόμο.

Στα ψηλά, 

στα χώματα, 

στα όνειρα σου τράβα.

Θυμήσου το,

με βαλς 

θα γυρίσουμε 

όλες τις κορφές.

Τάιμ φλάιζ

Μου πήρε καιρό.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω,

και να σε βάλω στο ράφι που σου αξίζει.

Σαν τρόπαιο που κέρδισα σε κάποια μάχη.

Μάχη ήταν.

Και αυτό που ζήσαμε τότε,

και αυτό που πολέμησα μετά.

Δεν ξέρω τι κάνεις.

Δικό σου θέμα αυτό.

Εγώ που λες,

έψαχνα τις μάσκες και τα φίλτρα μου.

Εγώ που λες,

ροκάνιζα νύχια αγχωμένα.

Έβρισκα λάθη και αφορμές για καμιά σφαλιάρα.

Άλλοτε σκληρή, να ανοίξει πληγή στο δέρμα,

κι άλλοτε ελαφριά με μια δόση φροντίδας στην επίγευση.

Δάκρυα και ανάγκες στην τιβι.

Μου πήρε καιρό.

μου πήρε καιρό να καταλάβω

την αξία σου.

Στο πέρασμά σου μια τιμή προς πώληση.

Νίκη μεγάλη μα άξιζαν οι θυσίες;

Και ένα δημοτικό μετά, 

και γυμνάσιο και λύκειο παρά κάτι,

Εγώ κατάλαβα.

Εγώ δέχομαι.

Αποδέχομαι.

Αυτή που ήμουν.

Αυτόν που ήσουν.

-Και πάντα θα θέλω να σαι καλά,

αλλά δεν με νοιάζει κιόλας.-

Αυτή που είμαι.

Και αυτός που μάλλον είσαι.

Μα πάνω απ' όλα αυτή που γίνομαι.

Αυτή που αλλάζει.

Μου πήρε καιρό.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω, 

μα τώρα ξέρω.

Ξέρω, 

το λέω με το όνομά του,

τις υπερβολές του και την αλήθεια του.

Ξέρω, 

το βλέπω κάθε μέρα 

στους πόρους του προσώπου μου.

Ξέρω, 

το ακουμπάω 

σε κάθε κύτταρο του δέρματός μου.

Ξέρω,

πως είμαι εγώ.

Και 

σαν να χαμογελάω λίγο πιο πολύ,

την ώρα της ρουτίνας.

Και δες, 

έχω ρουτίνα.