Τάιμ φλάιζ

Μου πήρε καιρό.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω,

και να σε βάλω στο ράφι που σου αξίζει.

Σαν τρόπαιο που κέρδισα σε κάποια μάχη.

Μάχη ήταν.

Και αυτό που ζήσαμε τότε,

και αυτό που πολέμησα μετά.

Δεν ξέρω τι κάνεις.

Δικό σου θέμα αυτό.

Εγώ που λες,

έψαχνα τις μάσκες και τα φίλτρα μου.

Εγώ που λες,

ροκάνιζα νύχια αγχωμένα.

Έβρισκα λάθη και αφορμές για καμιά σφαλιάρα.

Άλλοτε σκληρή, να ανοίξει πληγή στο δέρμα,

κι άλλοτε ελαφριά με μια δόση φροντίδας στην επίγευση.

Δάκρυα και ανάγκες στην τιβι.

Μου πήρε καιρό.

μου πήρε καιρό να καταλάβω

την αξία σου.

Στο πέρασμά σου μια τιμή προς πώληση.

Νίκη μεγάλη μα άξιζαν οι θυσίες;

Και ένα δημοτικό μετά, 

και γυμνάσιο και λύκειο παρά κάτι,

Εγώ κατάλαβα.

Εγώ δέχομαι.

Αποδέχομαι.

Αυτή που ήμουν.

Αυτόν που ήσουν.

-Και πάντα θα θέλω να σαι καλά,

αλλά δεν με νοιάζει κιόλας.-

Αυτή που είμαι.

Και αυτός που μάλλον είσαι.

Μα πάνω απ' όλα αυτή που γίνομαι.

Αυτή που αλλάζει.

Μου πήρε καιρό.

Μου πήρε καιρό να καταλάβω, 

μα τώρα ξέρω.

Ξέρω, 

το λέω με το όνομά του,

τις υπερβολές του και την αλήθεια του.

Ξέρω, 

το βλέπω κάθε μέρα 

στους πόρους του προσώπου μου.

Ξέρω, 

το ακουμπάω 

σε κάθε κύτταρο του δέρματός μου.

Ξέρω,

πως είμαι εγώ.

Και 

σαν να χαμογελάω λίγο πιο πολύ,

την ώρα της ρουτίνας.

Και δες, 

έχω ρουτίνα.